كودتا پيروز شد....

سايه: آجر كه نيستم؛ خب، عوض ميشم. نگران نباش؛ عجالتاً ميتونم تحمل كنم. بعد لبخندي گيراندي و به نشانه‌ي پايان كلام دستي بر صورتم راندي و من شاهد رفتن‌ات شدم. حتا فرصت نكردم بگويم بمان. تو نياز به نشنيدن داشتي و من اين را خوب مي‌دانم. توان استدلال كمكي برايم مانده اما روبروي تو نمي‌خواهم‌اش. پذيرفته‌ام جز براي آن‌چه كه مستقيماً در بر مي‌گيردمان با تو مجادله، بحث و حتا گفتگويي چالشي نداشته باشم ولي بد نبود كه لااقل نظرم را مي‌شنيدي. هر وقت از نشنيدن خسته شدي من آماده‌ام اما ناباورانه بايد بگويم محال است بارديگري بتوانم آهنگ صدايم را چونانچون امشب كوك كنم....

سايه: نگاه كن. اين دغدغه‌هاي آزاردهنده رهايم نمي‌كنند. دستت از بارش ايستاده بود. بوي سوختن‌ام را استشمام مي‌كردم. در سوختن خويش هيچ هيجاني نداشتم. آرام ايستاده بودم و مي‌سوختم. در هيمه‌ي آتشي كه مرا فراگرفته بود؛‌ نگاهي به دستانم افكندم، به سياهي گراييده بود و هيزم وار تن به نور داده بود. نوراني شده بودم. جسمم در حال فروكاستن بود؛ سبك‌تر شده بودم. تنها بوي دود و سوختن آزارم مي‌داد. اندامم تن به تغيير داده بود؛ شكل خود را فنا مي‌كرد و يك‌دست و يك‌شكل مي‌شد. آرام آرام مي‌ريخت. يك‌دست، يك‌شكل، يك‌رنگ، دانه‌هاي خاكستري. بادي وزيد و مرا با خود برد.

سايه: امشب سالگرد بلوغ قلم‌ام است. در چنين شبي قلمم به بلوغ رسيد و فهميد آن‌چه را كه نمي‌بايست مي‌فهميد....

سايه: هيچ حسي براي‌ام شيرين‌تر از اين عهد و پيمان بستن‌مان نيست. خوشحالم. شايد تو درنيابي. چون قيافه‌ي جدي‌اي را ضميمه‌ي خودم كرده‌ام. آن‌قدر شيرين است كه هيچ‌گاه نشمردم‌شان. برويم سراغ اصل مطلب. بايد عهد ببنديم كه بپذيريم كه گاهي، هر از گاهي، نمي‌توانيم و بايد به نتوانستن تن بدهيم چه شايد فرصت‌هاي معمولي ساده‌اي را بدين واسطه از كف بدهيم. فرصت‌هايي كه به سادگي به دست مي‌آيند و به سادگي از دست مي‌روند. شايد اگر مي‌شد و مي‌توانستيم موقعيتي گرانبها در فرارويمان افقي مي‌گشود؛ حالي‌كه اين فرصت نرم و رام در كنارمان پهلو گرفته و ما هم نتوانسته‌ايم بپذيريم كه بپذيريم. حركتي رانديم، دستي افشانديم و همتي روانه كرديم و اين همه استنادي ست براي خواستن‌مان. شايد فردا روزي حسرتي بر دامان‌مان نشست ولي بگذاريم و بگذريم. گذاشتيم و گذشتيم تا اكنون نازنيني را دريابيم.

سايه: ساده‌تر بگير. آرام‌تر باش. آشفتگي‌ات را كم‌كم رها كن. سعي كن مرز نگراني‌ات را ببيني. دستانت، بازي با لبانت را رها كرده‌ و به شنا در ميان امواج آرام موهايت همت گمارده‌اند. حتماً بايد چشمانت را از نگاهم مي‌رهانيدي تا بگويي: نمي‌دانم مشكل كجاست كه اخيراً وقت كم ميارم. حتا همين جمعه‌ها.  از اين‌كه چيزي را كه فردا مي‌پذيرم اكنون باور ندارم، معذبم. قبل از اينكه نگاهت به چشمانم برسد دانستم كه به كلامت ديگر مجال حضور نخواهي داد. نفس‌هايت هر لحظه هوا را سنگين‌تر مي‌كرد. عقب نشستم. بيشتر از آن‌كه فردا برايم مجهول بنمايد مرزهاي فهميدن دشوار شده بود. حالا اين من‌ام كه نگرانم.

سايه: از اين‌كه نگراني‌ها بازي كنند كه خيالي نيست. مي‌ترسم كه قضاوت كنند. گفتم: به چي فكر مي‌كني؟ آن‌قدر درگير شده بودم كه يادم نيست نگاهم كردي يا نه؛ موضوع خاصي نيست.يك مقدار درگيرم. دارم مرور مي‌كنم. همين. فهميدم نبايد ادامه بدهم.

سايه: قلدرها چاشني زور و زر دارند و امروز دنبال بهانه‌اند؛ در جستجوي غلغله و غوغايي كه دژم‌هاشان را بتاراند. حالا تو هي بخند. دل‌انگيزي و طراوت جواني تو از هر وهم و رؤيايي مرا بيرون مي‌كشدجعد و چين و واچين موهايت عطري ميان خود مي‌پيچاند كه فسون لحظات ناب است. بخندو با اين همه انرژي‌ات بجوش و در اين وانفسا لب ببند. فلسفه‌اش را نمي‌فهمم. اين لب چيدن‌هايت اگرچه براي‌م بي‌معني نيست اما بارها معنايش را گم كرده‌ام. ديدم خنده‌ي نازكي بر روي لبانت هست نرم و باريك؛ لبانت از هم گشوده شد. نفس برآوردي و آماده‌ي آغازيدن كلام كه به نمي‌دانم چرايي فروخوردي‌اش؛ فرورفتي و فرونگريستس. همهمه‌ي غران قلدرها به تو چه؟! سلسله جنبان حماقت رذالت‌اند و آن‌قدر دون‌مايه‌اند كه حتي مقابل‌ترين نقطه‌ي حماقت وقيحانه‌شان از سرير خاطر و خاطره‌ي تو به‌دور است. نگاه كن مأوايشان بلاهت‌هاي يك‌دست و يك‌شكل و يك‌اندازه است. گفتي: يقه‌هاي سفيد چركتاب نيستند. خنده‌ي دشواري پراندي البته ريز و كوتاه.

سايه: اينجايي. مثل استرس، مثل شب‌گريه، مثل خواب يا درد يا پرسه هاي شبانه يا حتي مثل دروغ.

سايه: فقط تو مي‌داني بايد بنويسم.