سایه۲ : گاهی به آهستگی و گاهی به تندی راه می‌رفت. گاهی می‌ایستاد و نگاه‌اش می‌کرد. از پشت و از روبرو. مدام می‌پرسید و منتظر پاسخ می‌ماند. و گاه‌گاه به صدای لرزان‌اش گوش می‌سپرد. صدایی لرزان که متکی به اعتماد به نفسی گیج و گنگ بود. هر روز صبح از خیال شب گذشته گمان می‌کرد دیگر عاشق‌اش نخواهد بود و چون لختی از روز می‌گذشت دیگربار شیفته‌اش می‌شد. برادر حسین بازجوی بند ... زندان اوین.

سایه‌‌۳ : برخاست و با خداحافظی‌ای نیمه‌تمام خانه را ترک کرد. ناگهان به‌خاطر آورد که فراموش کرده عاشق شود. و شبی دیگر و بستری دیگر و فردایی دیگر و همان آرزوی فراموش‌شده. 

لذت تماشای یک فیلم را به من بخشید.

در پایان فیلم وجودم سرشار از هوای خرم "باغ های کندلوس " بود.

کُند

      همچون دشنه یی زنگاربسته

فرصت

       از بریدگی های خون بار عصب می گذرد.