تصميم داشتم در حيطه‌اي كه به من مربوط نيست يعني حيطه‌اي كه در آن قدرت تصميم يا تأثير ندارم، وارد نشوم و اين قلم و كاغذ (البته اين‌جا الكترونيكي) را فرسودة اباطيلي بي‌قدر و منزلت اين‌چنيني نسازم كه نشد.

همانقدر كه اين زندگي و اين اوراق ورق خورده و ناخوردة تاريخ مسخره اند، اين همزماني‌ها نيز خنده‌آور، گذرا و بيخود اند:

مرگ شعبان جعفري در بيست‌ و هشتم مردادماه و مرگ آگوستو پينوشه در روز جهاني حقوق بشر.

آدمك‌هايي كه به نمي دانم بهايي شرمساري تاريخ را خريدند.

آنچنان‌كه صدام و همان‌گونه كه نيازاُف.

چه بسا شرافتمنداني كه تاريخ به آرامي از كنارشان مي‌گذرد. و ايشان آنچنان‌كه بسترشان را به لطافت طبع گرم مي‌دارند بن‌ماية متعالي اجتماعي‌شان را به كرامت نفس حرمت و حريمي امن مي‌گزارند.

گمنام مردان و زناني اين‌چنين. كه بلنداي قامت‌شان در وسعت تاريخ نمي‌گنجد.

شيطنت باد و بازيِ گيسوان رها و عطرِ نرم و سبكِ رطوبتِ تن‌اش و فوج‌فوجِ موجِ يك‌لحظة يك‌نگاه متين، مي‌تواند دليل زندگي باشد.

نه قساوت ديكتاتورهايي چنين حقير.

نه، هرگز؛ كه اينان تنها ورق‌پاره‌هايي از تاريخ‌اند....