"برف نو برف نو سلام

سايه: پس از لختي نگاه خيره به چشمانم، چشم فربستي و بازگشودي و در دودوي نگاهي خواب‌آلوده گفتي: "قول مي‌دي كه آفتاب فردا برآد؟" خيره در تو نگريستم و نگاهي به خود انداختم كه بر بسترت نشسته بودم؛ وقتي در هياهوي جعد مشكين موهايت ـ كه سياهي شب را مي‌شكافت ـ نگاه مهربان تو را باز يافتم به خورشيد فردا ايمان آوردم و گفتم: "قول مي‌دم؛ آسوده بخواب" چشم فروبستي به اميد فردا آنگاه كه مژگان سياهت بر صورتت سايه افكنده بود. زيبايي بُراني كه يأس را مي‌درد بهترين بهانه براي زيستن من است در زلازل اين افكار بودم كه لحظه‌اي قطره‌اي شراب از گوشة چشمانت فروچكيد.