سايه‌: گفتي: به زمين و زمان قسم دروغ مي‌گفت. لختي سكوت بر لبانت نشست و آن ظرافت بي‌بديل را خيره نگريستم. نمي‌دانم شايد انتظار داشتي به چشمانت بنگرم. نشد. افسون لبانت بر جادوي چشمانت پيشي گرفته بود. برافروختگي از رنگ لبانت پيدا بود. ادامه دادي: ديدي دروغ مي‌گفت. به تو نه كه در دل گفتم: نديدم اما شنيدم و وحشت كردم. نه از دروغ او كه از برافروختگي تو. اين همه دروغ. روزبه‌روز از نو و هر روز دروغ‌هاي نوزائيده بركرسي دروغ‌هاي قديمي مي‌نشينند. اگر تو تافتة جدا بافته نبودي اين چنين بي‌بديل و خوش‌نقش نمي‌نشستي. نگفتم به تو كه نتوانستم بگويم آرام باش. اين نامهرباني‌ها بر زهدان ذهن بي‌آلاي تو بس كج و ناآراست. بي‌خيال. بگذار اين بختك بي‌سر و پا برود. خوش باش. در خوشي بي دريغ باش. نرم باش. چونانچون همين مه دودآلودة آخرين پك سيگارت، اين نيز بگذرد و آنچه مي‌ماند زيبايي‌ست. آنك تو؛ اينك من؛ سر به اندرون افكنده ـ آنچنانكه گوئيا در مزامير اين غوغا، جعد مشكين موهايت را مي‌تاباني ـ آخرين كلام امشب را راندي: شب تاريكي ست اما سياهي نيست؛ كه اين تنها ساية بودن نانجيب آدميان روزمره است كه روزگاهان از ديده شدن باز مانده است.