سايه: ناآرامم؛ دلخور؛ گيج؛ سربه‌هم آورده؛ درست مثل نفرين شده‌ها. صداي گام‌هاي پاييز را مي‌شنوم. يكي‌درميان؛ گام‌هاي‌م انگار بر دلتاي شب سنگين‌اند. شب پروهني ست. بايد به خاطر آورم كه نمي‌آورم. فقط يادم هست كه قمار كردم؛ چه شد؟ نمي‌دانم. شايد بدمستي كرده باشم. همه چيزم شده شايد و اگر به نمي‌دانم چرايي! درد سبب اين همه بوده؟ هرگاه به درد مبتلا مي‌شوم مي‌دانم چقدر است؛ چند كيلو و گرم و ميلي‌گرم درد دارم. اما به فرداش آن‌چه مي‌ماندم گيجي ست و ابهام و دلادل آشوب از آنچه گذشته است. ديشب سوداگري، مهميز ذهن تو و مرا مي‌فشرد. بي‌خوابي از آن بدترك. سفرة دردمان پيچيده و به انبان نهان شده بود. خاطرم نيست و نفهميدم چگونه نصف درد تو به من رسيد و نيمي از درد من به تو. ملغمه‌اي شد؛ چشمان‌ام روبرويت بود و نمي‌ديدت آن‌چنان كه تو؛ جملات‌ات را جسته گريخته به ياد دارم. بشر مفتي! اگر مي‌دانستم شبيه ايشان‌م يا نه. ادامه‌ي كلامت را فرودادي و سپس منطق بدين نمط، سودا ست و تخيل؛ چنان بازي كودكان، بي‌قاعده يا سوار بر قوانين نوزا.  بي‌خيال همه اين حرف‌ها؛ نگاه‌م كن؛ مي‌خواهم در بازي چشمان‌ت قمار كنم.

سايه: پاييز آمد. پادشاه فصل‌ها بر مسند خود تكيه زد. بر تمامي گذرگاه‌ها به استقبال بايستيد. كه كنون خزان است و برگريزان. جاويدان شكوه تو باد....