سايه‌: دلبرم! سپاس؛ پيامت مثل هميشه دشوار بود ولي فهميدم. چه‌سان متفاوت مي انديشيم. وقتي به نبودن تو عادت مي‌كنم همين گونه مي‌شوم و شكافي ميان من و آنچه كه از تو مي‌فهمم نقش مي‌بندد. تفاوت يك داشته نيست؛ فقر است؛ فقري كه عموماً فهميده نمي‌شود. تا كي شود دوباره باران‌بازي كنم.

سايه‌: چه ملغه‌ي پر سروصدايي به راه انداخته‌اي. نكبت كه نيست، زندگي ست. آشوب، سوداي نانجيبان است كه در بزنگاه كجكولي و صعب‌ورزي ـ آن‌گاهان كه نفس تنگ و مجال اندكك گشته ـ داد از كيميا مي‌زنند و نقب به هر چرا و گفتگويي از بهر اثبات هيچ در هيچاهيچ اين پوچي؛ آب حيات را دست به دست مي‌گردانند بي‌كامروايي. هيچ را دوست دارم و تو پوچ را عزيز مي‌داني؛ نه از بي‌سببي كه به رخصت عقل و شايد تكه‌پاره‌اي دل. در شگفت مي‌مانم از بازي‌هاي تو كه زمان را به سخره مي‌گيرند؛ هيچ‌گاه در برابرت نبودم و آن بودم كه در مزامير غوغاي روزمره نه به تفنن كه به نيازي ولو خرد و كوچك مي‌گيرانديش و دمي‌پس بازمي‌نهاديش.