مرحبا دل؛ در اين گير و داري كه خودم مانده‌ام و حساب زمين و زمان از كفم رفته و از قيد و بند هر تصميمي خود را وارهانيده‌ام، اين تكه گوشت ديوانه، كوشه‌ي سينه براي خود به نظمي مكرر مي‌تپد و جالب‌تر اين‌كه در اين وانفسايي كه خودم هم نمي‌دانم چه مي‌شود و چه مي‌كنم در كشاكش جرياناتِ در گذار و گذر هر از گاهي به تپش‌هايي عادت گريز خودي مي‌نماياند و تلنگري به بايد بودنم مي‌زند. فقط وقتي اين‌جا روبروي تو مي‌نشينم و با تارهاي نگاهت زندگي مي‌بافم كامل و بي‌نقص تسليم من است و بي‌اذن و اراده‌ي من نه خوني مي‌مكد و نه خونفشاني مي‌كند و اين جانانه‌ترين تجربه‌ي بي‌بديل و خوش‌تراشيده‌ي زندگي من است. اين احساس آن‌قدر گيراست كه هيچ نامي بر آن نمي‌گذارم تا شائبه‌ي هرگونه تكرار و بديل و همانندي را از هر ذهنِ ديده و ناديده‌اي دور كنم. امشب هم نه به رسم عادت كه بر اساس سنتي كه به جان و دل و ديده پذيرفته‌ام در بزنگاه دميدن آذر كه بر اساس منشور مصوب ما دو تن، قلبِ هيجانِ دل‌انگيزِ خزان است؛ دستي مي‌افشانم؛ لبي تر مي‌كنم و قامت همت و قدرت و شوكت و مكنت‌ام را ـ كوتاه يا بلند ـ در برابر باد شبانگاهي‌اش رها مي‌كنم تا به يمن نفس باد برگ‌ريز، نقشِ حزن‌انگيزِ حركتِ بي‌قرارِ زمان را در بند بند وجودش بپذيرد و درست در اين هنگامه لب بر لبان تو، چشم در چشمان تو، نفس در نفس تو و سينه به سينه‌ي تو، سوگند رازآلود را زمزمه مي‌كنم وقتي همراه من، سوگند رازآلود را نجوا مي‌كني.

فراموش‌اش كن؛ و تو فراموش مي‌كني، واقعاً فراموش مي‌كني و اين قِسم فراموش كردنِ تو يگانه است.