سايه: نگاه كن. اين دغدغه‌هاي آزاردهنده رهايم نمي‌كنند. دستت از بارش ايستاده بود. بوي سوختن‌ام را استشمام مي‌كردم. در سوختن خويش هيچ هيجاني نداشتم. آرام ايستاده بودم و مي‌سوختم. در هيمه‌ي آتشي كه مرا فراگرفته بود؛‌ نگاهي به دستانم افكندم، به سياهي گراييده بود و هيزم وار تن به نور داده بود. نوراني شده بودم. جسمم در حال فروكاستن بود؛ سبك‌تر شده بودم. تنها بوي دود و سوختن آزارم مي‌داد. اندامم تن به تغيير داده بود؛ شكل خود را فنا مي‌كرد و يك‌دست و يك‌شكل مي‌شد. آرام آرام مي‌ريخت. يك‌دست، يك‌شكل، يك‌رنگ، دانه‌هاي خاكستري. بادي وزيد و مرا با خود برد.